வலது பக்கத்தில் ஒரு இதயம்-ரமணர்

 

* பிரபஞ்சம் முழுவதும் உடலில் இருக்கிறது. உடல் முழுவதும் இதயத்தில் அடங்குகிறது. எனவே, பிரபஞ்சமே இதயத்தில் அடக்கம். உலகத்திற்குச் சூரியனைப் போன்று உடலுக்கு இதயம். சூரியன் சந்திரனுக்கு ஒளி தருவதுபோல இதயம் மனதிற்கு ஒளி தருகிறது. * சூரிய அஸ்தமனத்தின்போது சந்திர ஒளியை மட்டும் காண்பதைப் போன்று, இதயத்திலிருந்து விலகி நிற்கும்போது மனத்தை மட்டுமே காண முடிகிறது. * இதயத்தில் வசிப்பவர் மனம், பகலில் சந்திர ஒளி போன்று, இதய உணர்வில் கலந்து விளங்குகிறது. 'பிரக்ஞானம்' என்ற சொல்லுக்கு வெளிப்படையான பொருள் 'மனம்' என்றாலும், அது இதயத்தையே குறிக்கிறது என அறிஞர் உணர்வர். பரம்பொருள் இதயமே. * அறிபவருக்கும் அறி பொருளுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு மனத்தளவிலே தான் உண்டு. மயக்கம், அதிகமான மகிழ்ச்சி அல்லது துக்கம், பயம் போன்றவற்றால் எண்ணங்கள் வலுக்கட்டாயமாக நிறுத்தப் பெறும்போது மனம் தனது மூலமாகிய இதயத்திற்கு செல்கிறது. அத்தகைய கலப்பை நாம் உணர்வதில்லை. இருப்பினும் உணர்வோடு இதயத்தில் நுழையும்போது அது 'சமாதி' என்று அழைக்கப்பெறும். * இதயக் குகையின் நடுவே பிரம்மம் மட்டுமே ஒளிர்கிறது. 'நான்-நான்' என்ற நேரிடையான ஆன்ம அனுபவமே இது. ஆத்ம விசாரத்தின் மூலமோ அல்லது கலப்பினாலோ, அல்லது மூச்சடக்கத்தினாலோ இதயத்தில் நுழைந்து அதாகவே வேரூன்றி இரு.

* ஸ்தூல இதயம் இடது பக்கத்தில் இருக்கிறது என்பதை யாரும் மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், நான் பேசுகின்ற இதயம் வலப்பக்கத்தில் இருக்கிறது. இது எனது அனுபவம். இதற்கு வேறு சான்று தேவையில்லை.

வாழ்க்கை என்பது திட்டமிட்ட கணக்கு- ரமணர்

* முற்பிறவியில் புண்ணிய வினைகளைச் செய்தவன் வாழ்வில் இன்பத்தை நுகர்ந்து மகிழ்கிறான். பாவ வினைகளை செய்தவன் துன்பத்தில் உழல்கிறான்.
* விதிப்படி தான் வாழ்க்கை நடக்கிறது. வாழ்க்கை என்பது திட்டமிட்ட கணக்கு போலத்தான்.  Balance Sheet  என்று சொல்வார்களே அதைப் போன்றது. இதை மாற்றினால் கணக்கு சரிப்பட்டு வராது. ஆண்டவனும் தான் ஏற்படுத்திய நியதியை யாருக்காகவும், எப்போதும் மாற்ற முன் வருவதில்லை.
* விதிப்படி வகுத்திருக்கும் வாழ்க்கையில், நன்மைகளைப் பெற்றால் ஆர்ப்பரிக்காமல் அமைதியோடு இரு

வாழ்வு ஒரு திட்டமிட்ட கணக்கு

, தீமை வந்தால் ஒரேயடியாகத் துவண்டு போய் வருந்தாமலும், இன்பத்தையும், துன்பத்தையும் சமமாகக் காணும் மனநிலையை ஆன்மிகம் நமக்கு கற்றுத் தருகிறது.
* பக்தியால் பக்குவம் பெற்றவர்கள் மனதில் சுகமோ, கவலையோ பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதில்லை. அதோடு வரவிருக்கும் அடுத்தடுத்த பிறவிகளுக்கு வினைச் சுமைகளை சேர்த்துக் கொள்ளாமல் காப்பாற்றுவதற்கும் பக்தி துணையாக அமைகிறது. உண்மையான பக்தி தீமைகளில் இருந்து மனிதனைக் காப்பாற்றுகிறது.

அகந்தை அகலட்டும்

* நெருப்பின் சுடரிலிருந்து பொறிகள்
எழுகின்றன. ஆனால், அவை வெளியில் சிதறி விழுகின்றன. ஆனால், நாம் ஒரு போதும் கடவுளுக்கு வெளியில் இல்லை.
* சிவனடியில் முழுமையாகச் சரணடைந்து விட்டால் நிறைந்த அமைதி கிடைப்பதுடன் ஆன்ம உணர்வு கிடைக்கிறது.
* இதயத்தில் இருக்கும் அகந்தை விலகுதலே சரணாகதி
ஆகும். கடவுள் வெளிப்புறச் செயல்களால்
ஏமாறுவதில்லை, அவர் காண்பதெல்லாம் அகந்தை, எந்த அளவுக்குப் பாக்கி இருக்கிறது என்பதும், அதனை எந்த அளவில் அழிக்கலாம் என்பதுமேயாகும்.
* தெய்வீகம் அனைத்துக்காலங்களிலும் அனைத்து
சூழல்களிலும் பரவி நிற்கிறது. தனி மனிதர் தன்
விருப்பம் போல் நடக்க முடியாது, தெய்வீகத்தின்
சக்தியை உணர்ந்து நடக்க வேண்டும்.
* கடவுள் அல்லது குருவிடம் ஒருவர் சரணடைந்து
விட்டால், அவர் சரணடைந்த சக்தியே அவரைச் சரியான பாதையில் அழைத்துச் செல்கிறது. கடவுள் அல்லது குருவை நம்பாத போது தான் சந்தேகம் எழுகிறது.

சும்மா இருப்பது சிரமம்!

* கடவுளும், குருவும் உண்மையில் வேறு வேறு அல்ல, புலி வாயில் பிடிபட்டது எப்படி திரும்பாதோ, அதேபோல் குருவின் அருட்பார்வையில் விழுந்தவர்களும் கைவிடப்படமாட்டார்கள்.
* நீ விரும்புவது அனைத்தையும் பகவான் உனக்குத் தருவார் என்று நம்பினால், உன்னை அவரிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்துவிடு.
* கடவுளை உணர்வதற்கு நாம் செய்ய வேண்டியது சும்மா இருப்பது தான், சும்மா இருப்பதைப் போல சிரமமான செயல் வேறு இல்லை.
* அமைதியே நமது இயல்பான சுபாவம். எனவே அதைத் தேட வேண்டாம். உபத்திரவப்படுத்தும் எண்ணங்களை ஒழித்தாலே போதும்.
* நாமே தான் நமது பிரச்னைகளுக்கு மூல காரணம், எனவே, நாம் யார் என்பதை நன்கு புரிந்து கொண்ட பிறகு, கடவுள் ஆராய்ச்சியில் இறங்குவது நல்ல பயன் தரும்.
* மனதை மெதுவாக சிறுகச் சிறுக அடக்கி தன் வழிக்குக் கொண்டு வரவேண்டும், இதற்கு கடும் பயிற்சியும் வைராக்கியமும் தேவை.
* அறிவு, நம்மிடத்திலுள்ள அறியாமையைப் போக்குகிறது, அது புதிதாக எதையும் உருவாக்குவதில்லை.
- ரமணர்

பிராயச்சித்தம் சொல்லட்டுமா!

* சிவனடியில் முழுமையாகச் சரணடைந்து விட்டால் அமைதியும், ஆன்மிக உணர்வும் கிடைக்கும். அந்நிலையில் நம் குறைகளைப் பற்றி முறையிடும் எண்ணம் தோன்றாது. முழுமையான பக்தியின் இயல்பு இது தான்.
* புதிய ஆசைகளை வளர்க்காதீர்கள், புதிய விஷயங்களைத் தேடி அலையாதீர்கள், நீங்கள் செய்த தவறுகளிலிருந்து மீளுவதற்கு உரிய பிராயச்சித்தம் இதுவே. ஆனால், மனிதர்களோ இதற்கு நேர் எதிர்மாறாக அலைந்து துன்பத்தில் மாட்டிக் கொள்கிறார்கள்.
* கடவுளிடமோ, குருவிடமோ சரணடைந்துவிட்டால், அவரது அருளே ஒருவரைச் சரியான பாதையில் அழைத்துச் செல்லும். அதன் பின், ஒருவர் எதற்கும் கவலைப் படத் தேவையில்லை.
* இறைவன் காப்பாற்றுவான் என்ற எண்ணத்தில் உறுதி இருந்தால் மனம் தெளிவடையும். அப்போது தவறு செய்ய இடம் உண்டாகாது.
* "கடவுளிடம் சரணடைந்து விட்டேன்' என வெறும் வார்த்தையை மட்டும் உதிர்த்து பயனில்லை. உளப்பூர்வமாக அவரிடம் சரணடைய வேண்டும்.

நான் யார்??? நான் யார்??? நீ யார்???

ஆராயச் சொல்கிறார் ரமணர்* அருளின் உயர்ந்த வடிவம் மவுனமாக இருப்பதாகும். வலிமையற்ற மனம் படைத்தவர்களுக்கு மவுனமாக இருக்க முடியாது.
* நான் யார் என்ற கேள்வியைக் கேளுங்கள். பதிலை உங்களுக்குள்ளே தேடுங்கள். பிறவியைத் தவிர்க்கும் உபாயம் இதுவே.
* குப்பையை ஆராய்வதால் பயன் விளைவதில்லை. அதுபோல, பிரபஞ்சத்தை ஆராய்வதாலும் பயன் இருக்கப் போவதில்லை. நமக்குள் இருந்து இயக்கும் ஆண்டவனைத் தேடுங்கள்.
* இறைவன் நமக்குள் இருக்கிறான் என்று தெளிவாக உணர்ந்தவர்கள் தவறு செய்வதில்லை. செய்தாலும் வருந்தி தங்களைத் திருத்திக் கொள்வார்கள்.
* அகந்தை இருக்குமிடத்தில் ஆண்டவன் ஒரு நிமிடம் கூட இருக்கமாட்டான். "நான்' "எனது' என்று எண்ணிக்கொண்டு செயலாற்றுபவர்கள் எந்தகாலத்திலும் ஆண்டவனை அடையவே முடியாது.
* ரயில் ஓடும் போது சுமையை நாம் தூக்க வேண்டியதில்லை. அதுபோல, ஆண்டவனிடம் நம்மை ஒப்படைத்த பின் உலகியல் பிரச்னைகள் நம்மைத் தீண்டுவதில்லை.
* அரை குறையாக ஆண்டவனை நம்புவதால் ஒருபயனும் இல்லை. முழுமையான சரணாகதி அடைந்தால் மட்டுமே அவன் பார்வை நம்மீது விழும்

ஆருத்ரா தரிசன நன்னாள்.............

 

இதே நன்னாளில் தான் 133 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பகவான் ரமணர், மதுரையை அடுத்த திருச்சுழியில் அவதரித்தார். திருவாதிரையை அடுத்த புனர்பூச நட்சத்திரத்தில் அவர் ஜனனம் நிகழ்ந்தது. பிரசவத்தின் போது ஒரு பார்வையற்ற கிழவி உடனிருந்தாள். அவர் ரமண அருட் குழந்தையாக அவதரித்த அச்சமயத்தில் ஒரு சில கணங்கள் மட்டும் “பேரொளி”யை தரிசிக்கும் பாக்யம் பெற்றாள். அப்பேரொளி பின்னர் அருணாசலத்தை நாடி வந்து, அங்கேயே வாழ்ந்து, அதனுடனேயே இறுதியில் இரண்டறக் கலந்தது.

அந்த ரமண ஒளி அவதரித்த இந்த நன்னாளில் அவரது அருண்மொழிகள் சிலவற்றை அவரது மொழியிலேயே நினைவு கூர்வோம்.

 

கே: ஸர்வவியாபியான ஈசுவரனைக் காண்பதெப்படி?

ப: கடவுளைக் காண்பதென்பது கடவுளாயிருப்பதே. வியாபித்தற்கு அவருக்கு அன்னியமாக ‘எல்லாம்’ என்பது இல்லை. அவரே இருக்கிறார்.

கே: நான் சரணாகதி அடைந்தால் ஈசுவரனை வேண்டுதல் தேவையில்லையா?

ப: சரணாகதியே மகத்தான பிரார்த்தனை.

கே: ஆனால் சரண்புகு முன் அவரது தன்மை இன்னதென்று அறிய வேண்டாமா?

ப: நீ விரும்புவதையெல்லாம் ஈசன் உனக்காகச் செய்வாரென்று நம்பினால், நீ உன்னை அவரிடம் ஒப்புக் கொடுத்து விடு. இல்லாவிட்டால் அவரைச் சும்மா விட்டு விடு.

கே: யோகிக்குப் பூர்வஜன்மமெல்லாம் தெரியுமா?

ப: இந்த ஜன்மத்தைப் பற்றி முதலில் உனக்குத் தெரியுமா? பூர்வஜன்மமெல்லாம் தெரியவேண்டுமென்கிறாயே! இந்த ஜன்மத்தைப் பற்றிய உண்மையை இப்பொழுது தெரிந்துகொள்; மற்ற ஜன்மங்களைப் பற்றிய உண்மையெல்லாம் தானே தெரியும். இப்போதுள்ள இச்சிற்றறிவை வைத்துக் கொண்டே இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாய். இன்னும் அதிக அறிவை மனத்தில் ஏற்றிக் கொள்வானேன்! இன்னும் அதிகக் கஷ்டப்படவா?

கே: படித்தவனுக்குக் குருகிருபை தேவையில்லாததால் அவன் ஞானோதயத்துக்கு விசேஷ யோக்கியதையுடையவனல்லவா?

ப: படிப்பற்ற ஞானியின்முன் பண்டிதனும் பணிய வேண்டியதுதான். எழுத்து வாசனையில்லாதது அறிவின்மைதான். படிப்போ, கற்றும் அறிவின்மை. இரண்டு பேரும் உண்மை லக்ஷியத்தை அறிந்தவரல்லர். வேறோர் விதத்தில் ஞானியும் அறியாதவனே; ஏனென்றால் அவனுக்கு ஒரு லக்ஷியமுமில்லை.

கே: ஆத்ம ஞானமடையக் குரு உதவி செய்வாரா?

ப: குரு உன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு காதில் ஓதுவாரா? நீ எப்படி இருக்கிறாயோ அப்படியே அவரும் இருப்பதாக நீ எண்ணிக் கொள்ளலாம். உனக்கு உடம்பிருப்பதனால் அவருக்கும் உடம்பிருக்கிறதென்றும் உனக்கு அவர் ஏதோ பிரத்தியக்ஷ அனுகூலம் செய்வாரென்றும் நீ கருதுகிறாய். ஆனால் அவர் வேலை அந்தரங்கத்தில் ஆத்ம சம்பந்தமானது.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாயா!!

ரமணர் மொழி!

 

"நான்' என்ற அகந்தையுடன் அனைத்து செயல்களையும் செய்கிறோம். உண்மையில் "நான்' என்பது ஒரு சிறு கருவியே. உன்னை கடவுளாக எண்ணாதே. இதை உணர்ந்து விட்டால், அகந்தை நம்மிடமிருந்து வெளியேறிவிடும்.

1. ஒருவர் முக்தியடைய விரும்பினால் முதலில் நல்ல ஒரு குருவை நாடவேண்டும். இது அனைவராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஓர் உண்மை.
2. கடவுளும் குருவும் முக்தி அடைவதற்கான வழியை மட்டும் தான் காட்டுவார்கள். நாம் தான், அவர்கள் காட்டிய வழியில் சென்று முக்தி பெற வேண்டும்.
3. நீ ஒருவருக்கு கொடுத்தால் அது உனக்கே கொடுத்துக் கொண்டதாகும். நீ ஒருவரைத் திட்டினாலோ, ஏமாற்றினாலோ உன்னையே திட்டியதும், ஏமாற்றிக் கொண்டதுமாகும். நீ பிறருக்கு தீங்கு செய்யும் போது, உனக்கே தீங்கு செய்து கொள்கிறாய். ஏனெனில் பிறர் வேறு, நீ வேறல்ல.உண்ணாவிரதம் என்பது ஒரு நோன்பு, அது மனதளவில் மட்டுமே இருக்க வேண்டும். உணவை மறுத்து பட்டினி இருந்தால், அது மனதைப் பாதிக்கச் செய்யும். ஆன்மிக விரிவுக்கு சாத்வீகமான உணவு அவசியம்.

Bhagavan Sri Ramana Maharshi and Creatures

Luxmi the cow first came to Sri Ramana December, 1926. Lakshmi was 6 months old.One day the cow Lakshmi came to the Hall. She went straight to Bhagavan, put her head on Bhagavan’s shoulder and wept. Bhagavan sat very quietly and gently stroked her head. “Why are you so sad?” he would whisper in her ears. “Who has hurt you? Cheer up, my dear, stop crying. I am here to befriend you.” Lakshmi stopped crying, gave Bhagavan a few licks and went away, comforted. The Bhagavan I Knew by Voruganti Krishnayya As told to G. Vankatachalam. Translated from Telugu by Surya Prasad Ramana Smrti Souvenir Jackie the dog ~~~ When Bhagavan was living on the hill, a big monkey came one day when he was having his food, and sat near him. Bhagavan was about to put a morsel of food into his mouth, but when he saw the monkey he gave it the morsel. The monkey took it, put it on the plate and gave Bhagavan a square slap on the cheek. “What do you mean, you fellow? Why are you angry? I gave you the first morsel!” exclaimed Bhagavan. Then he understood his mistake. It was a king monkey and he had to be treated in the right royal manner. Bhagavan called for a separate leaf plate and a full meal was served to the king, who ate it all with dignity and proudly went away. Tales of Bhagavan Ramana Smrti Souvenir Translated from Telugu by Surya Prasad Sri Ramana Maharshi with cheetah cubs 18th January, 1946 About a year ago, some person who was rearing two baby cheetahs brought them into Bhagavan's presence. When they were fondled and given milk, not only did they move freely amongst the people in the hall, but they got on to the sofa with Bhagavan's welcome and slept soundly thereon. One of the Ashram devotees took a photo of that unusual group. From about 1 p.m. to 3 p.m. Bhagavan confined himself to one end of the sofa keeping the cubs on the sofa in the same position all the time. They woke up afterwards and were there till about 4 p.m., moving about freely in the hall. Once again, before Bhagavan went up the hill at the usual time, photos were taken with the cheetah cubs on the sofa and also on the table in front of the sofa. They were published in the Sunday Times later. The wonder of it was that even the cheetah cubs lay down happily on the sofa, overpowered by sleep induced by the touch of Bhagavan's hands. While they were there, the squirrels came and ate nuts and the sparrows came and ate broken rice, as usual. In olden days, when animals and birds of all sorts moved about together without enmity in any place, people used to think that it was perhaps a Rishi Ashram. ~ Suri Nagamma, Letters from Sri Ramanasramam ~~~ Once a monkey tried to bring her new born baby through a window near Ramana’s couch. The attendants were preventing her. Ramana chided them as follows, “Don’t all of you bring your newborn babies to me? She also wants to do so. Why should you prevent her?” ~ A R Natarajan, Timeless in Time When Bhagavan was staying in the Old Hall, he was literally surrounded by squirrels. They would run all over his couch, on his body, and even under his pillows. Ramana had to be extremely careful before he sat or leaned lest some squirrels be crushed by the weight of his body. ~ A R Natarajan, Timeless in Time On June 17, 1948, Lakshmi fell ill. The following morning June 18 it looked as if her end was near. At about 10 o’clock in the morning Ramana went to her. He found her breathing hard and she was lying prostrate. Taking her head into his arms, stroking her neck, Ramana fixed his gaze in her eyes. Her breathing became steady immediately. Tears began to trickle from her eyes. Ramana’s eyes too overflowed as he looked at her with great love. How could those nearby hold by their emotions? He asked tenderly, “Amma (mother), do you want me to be near you? I must go now as people are waiting for me in the hall. But wherever I may be, I am always with you.” Then he placed his hand on her head as though giving diksha. He put his hand over her heart also and then caressed her, placing his cheek against her face. When he convinced himself that her heart was pure, free from all vasanas entailing rebirth and centred solely on him, he took leave of her and returned to the hall. Her eyes were calm and peaceful. She was conscious up to the end and left the body at 11:30 a.m. quite peacefully. On her tomb was engraved an epitaph by Ramana which makes it quite clear that she attained liberation. ~ D.: Does one who has realized the Self lose the sense of ‘I’? R.: Absolutely. D.: Then there is not difference between yourself and myself, that man over there, my servant. Are all the same? R.: All are the same, including those monkeys. D.: But the monkeys are not people. Are they not different? R.: They are exactly the same as people. All are the same in One Consciousness. ~ A R Natarajan, Timeless in Time ~~~ At Skandasramam a peacock would follow Bhagavan everywhere. One day a huge black cobra appeared in the Ashram and the peacock attacked it fiercely. The cobra spread its hood and the two natural enemies were poised for a fight to the death, when Bhagavan came quite near the cobra and said: "Why did you come here? That peacock will kill you. Better go away at once." The cobra immediately lowered its hood and slithered away. ~ from At The Feet of Bhagavan ~~~At about 4 p.m. Sri Bhagavan, who was writing something intently, turned his eyes slowly towards the window to the north; he closed the fountain pen with the cap and put it in its case; he closed the notebook and put it aside; he removed his spectacles, folded them in the case and left them aside. He leaned back a little, looked up overhead, turned his face this way and that and looked here and there. He passed his hand over his face and looked contemplative. Then he turned to someone in the hall and said softly: "The pair of sparrows just came here and complained to me that their nest had been removed. I looked up and found their nest missing." Then he called for the attendant, Madhava Swami, and asked: "Madhava, did anyone remove the sparrows' nest?" The attendant, who walked in leisurely, answered with an air of unconcern: "I removed the nests as often as they were built. I removed the last one this very afternoon." M: That's it. That is why the sparrows complained. The poor little ones! How they take the pieces of straw and shreds in their tiny beaks and struggle to build their nests! Attendant: But why should they build here, over our heads? M: Well-well. Let us see who succeeds in the end. (After a short time Sri Bhagavan went out.) ~~~ Can a cracked egg be hatched? It was the early hours of the morning in the Hall of Sri Bhagavan. He had had His bath, and now went to the farther end of the Hall to take His towel that hung from a horizontally suspended bamboo, at one end of which a sparrow had built her nest and laid therein three or four eggs. In the process of taking His towel Sri Bhagavan's hand came against the nest, which shook violently, so that one of the eggs dropped down. In this way the egg was cracked; Sri Bhagavan was taken aback, aghast. He cried out to Madhavan, the personal attendant. "Look, look what I have done today!" So saying, He took the cracked egg in His hand looked at it with His tender eyes, and exclaimed: "Oh, the poor mother will be so sorrow-stricken, perhaps angry with me also, at my causing the destruction of her expected little one! Can the cracked eggshell be pieced together again? Let us try!" So saying, He took a piece of cloth, wetted it, wrapped it around the broken egg, and put it back in the mother's nest. Every three hours He would take out the cracked egg, remove the cloth, place the egg on His roseate palm, and gaze at it with His tender eyes for minutes together. What was He really doing at this time? How can we say? Was He sending with those wonderful looks of gentle Grace life-giving beams into the cracked egg, putting ever newer warmth and life into it? That is a mystery none can solve. Yet He kept on saying: "Let the crack be healed! Cannot this be hatched even now? Let the little one come from this broken egg!" This anxious concern and tenderness of Sri Maharshi continued from day to day for about a week. So the fortunate egg lay in the nest with its wet bandage cloth, only to be fondled by Sri Maharshi with divine touch and benign look. On the seventh day, He takes out the egg, and with the astonishment of a schoolboy announces: "Look what a wonder! The crack has closed, and so the mother will be happy and will hatch her egg after all! My God has freed me from the sin of causing the loss of a life. Let us wait patiently for the blessed young one to come out!" A few more days pass, and at length one fine morning Bhagavan finds the egg has been hatched1 and the little bird has come out. With gleeful smiling face radiant with the usual light, He takes the child in His hand, caresses it with lips, stroking it with His soft hand, and passes it on for all the bystanders to admire. He receives it back at last into His own hands, and is so happy that one little germ of life has been able to evolve in spite of the unhappy accident to it in the embryo. from At The Feet of Bhagavan ~~~ Mudaliar Swami, son of the lady who brings bhiksha every day to Sri Bhagavan, related the following interesting incident: During the time Sri Bhagavan was staying in Virupaksha Cave, Sri Bhagavan and Mudaliar Swami were walking together behind the Skandasramam site. There was a huge rock about 15 feet high; it was a cleft, a girl (a shepherdess) was standing there crying. Sri Bhagavan asked the reason of her sorrow. She said, "A sheep of mine has slipped into this cleft; so I am crying." Sri Bhagavan descended into the cleft, took the sheep on his shoulders, climbed up to the surface and delivered the sheep to her. Mudaliar Swami says that it was a very remarkable feat for any human being. from Talks with Sri Ramana Maharshi ~~~ Once the Maharshi set out on giripradakshina with his disciples by a short-route across the hill. He asked Jacki to go down the hill to the town. Accordingly, Jack left and was sighted by the Maharshi on its way down. Midway on their walk the Maharshi changed course and walked down the hill. As they were descending, Jack was returning from the town. The Maharshi then directed Jack to go back to the ashram. Though reluctant to leave Bhagavan's company, as an obedient fellow, Jack went back to the ashram. Jack was soft and austere in his ways. His daily routine was like this: early in the morning he would visit a devadasi's (temple dancer's) house for breakfast and then go to a priest's house to accompany him to the shrine at Guha Namassivaya. After that he would go to Virupaksha cave for Bhagavan's darshan and later to a resting place nearby. Around 9.30 in the morning he would visit the shrine at Guha Namassivaya for prasadam and get back to his place of rest. Again by evening he would visit the devadasi's house for food. After supper he would go to a math to keep company with the priest. To the extent possible he would spend his time in the vicinity of Arunachaleswara, much like a yogi. ~ from Ramana Leela

Sri Ramanarpanamastu

Sri Ramana Maharshi on Suffering and Grief

One of the problems about which Bhagavan Sri Ramana Maharshi (B) was often asked was suffering. The questions were usually personal rather than academic, since it was often the experience of grief which drove people to seek solace from him. The real solace came as a silent influence, but he did also answer theoretical questions. The usual answer was to bid the questioner find out who it is that suffers, just as he would bid the doubter find who it is that doubts; for the Self is beyond suffering as it is beyond doubt. Sometimes, however, on a more contingent level, he would point out that whatever makes a person dissatisfied with his state of ignorance and turns him to the quest of the Self is beneficial and that it is often suffering which is the means of doing this.
B.: The Bliss of Self is always yours and you will find it if you seek it earnestly. The cause of your misery is not in your outer life; it is in you, as your ego. You impose limitations on yourself and then make a vain struggle to transcend them. All unhappiness is due to the ego. With it comes all your trouble. What does it avail you to attribute the cause of misery to the happenings of life when that cause is really within you? What happiness can you get from things extraneous to yourself? When you get it, how long will it last?
If you would deny the ego and scorch it by ignoring it, you would be free. If you accept it, it will impose limitations on you and throw you into a vain struggle to transcend them. That was how the 'thief' sought to ruin King Janaka.

To be the Self that you really are is the only means to realise the Bliss that is ever yours.

A very devoted and simple devotee had lost his only son, a child of three. The next day he arrived at the Asramam with his family. Referring to them Bhagavan said: "Training of mind helps one to bear sorrows and bereavements with courage; but the loss of one's children is said to be the worst of all griefs. Grief only exists as long as one considers oneself to have a definite form; if the form is transcended, one knows the One Self to be eternal. There is neither death nor birth. What is born is only the body and this is the creation of the ego. But the ego is not ordinarily perceived without the body and so is identified with it. It is thought that matters. Let the sensible man consider whether he knew his body while in deep sleep. Why, then, does he feel it in the waking state? Although the body was not felt in sleep, did not the Self exist? What was his state when in deep sleep and what is it now when awake? What is the difference? The ego rises up and that is waking.

  Simultaneously thoughts arise. Find out who has the thoughts. Where do they come from? They must arise from the conscious self. Apprehending this even vaguely helps towards the extinction of the ego. The realisation of the One Infinite Existence becomes possible. In that state there are no individuals but only Eternal Being. Hence there is no thought of death or grieving.

"If a man thinks that he is born he cannot escape the fear of death. Let him find out whether he was ever born or whether the Self takes birth. He will discover that the Self always exists and that the body which is born resolves itself into thought, and that the emergence of thought is the root of all mischief. Find where thought comes from, and then you will abide in the ever-present inmost Self and be free from the idea of birth and fear of death."

D.: If some one we love dies, it causes grief. Should we avoid such grief by either loving all alike or not loving at all?

B.: If someone we love dies, it causes grief to the one who continues living. The way to get rid of grief is not to continue living. Kill the griever, and who will then remain to grieve? The ego must die. That is the only way. The two alternatives you suggest amount to the same. When all are realised to be the one Self, who is there to love or hate?

Source: Teachings of Sri Ramana Maharshi in his own words by Arthur Osborne, Chapter Two, section Suffering